Veggos - Fotografos Part 2

Veggos - Fotografos Part 1

Politexnitis kai Erimospitis (1963) - Farmakeio

Τα Κίτρινα Γάντια (1960)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ-ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ

ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΤΟΥ ΒΑΡΝΑΛΗ ΑΠΟ ΚΑΤΡΑΚΗ ΚΑΙ ΜΠΙΘΙΚΟΤΣΗ

Κατίνα Παξινού- "Εκάβη" του Ευριπίδη

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΞΥΠΝΗΜΑ- (ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ)

Η Λαμπέτη απαγγέλλει Καβάφη

Η ταινία που έδωσε το oscar στην Κατίνα Παξινού

ζορμπάς τελευταία σκηνή

Ειρήνη Παπά καταπληκτική ερμηνεία στο Ζορμπά

«Ο ιστορικός που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο»

Ο Χάουαρντ Ζιν ήξερε τι ήθελε: «Έγινα ιστορικός για να αλλάξω τον κόσμο», έγραφε στην αυτοβιογραφία του. Πιθανότατα δεν είδε τον κόσμο όπως τον ονειρευόταν. Αλλά μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή στα 87 του χρόνια, είχε το προνόμιο να ζήσει απόλυτα συνεπής με τις ιδέες του.

Συγγραφέας της «άλλης» Ιστορίας της Αμερικής, κήρυκας της πολιτικής ανυπακοής, επιφανής φυσιογνωμία του πολιτικού ακτιβισμού, ο Χάουαρντ Ζιν έτυχε και άλλων προνομίων. Ήταν πολύ αγαπητός στους φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, τους οποίους αποχαιρέτησε οριστικά το 1988 συμμετέχοντας στο πλευρό τους σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας. Τo βιβλίο του «Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών», μια απόπειρα καταγραφής της ιστορίας της πατρίδας του «από την πλευρά των ηττημένων», εκδόθηκε το 1980 σε 5.000 αντίτυπα κι έγινε σύντομα γνωστό από στόμα σε στόμα, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, συμπεριελήφθη στη διδακτική ύλη πολλών σχολείων στις ΗΠΑ. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα είχε ξεπεράσει τα 2 εκατ. αντίτυπα. Ο Ζιν είχε παραδεχθεί σε μια συνέντευξή του το 1998 ότι ο σκοπός του δεν ήταν να γράψει μια «αντικειμενική ή πλήρη ιστορία». Και όπως ήταν φυσικό, η ιστορική του προσέγγιση δεν έβρισκε σύμφωνους πολλούς συναδέλφους του- ακόμη και τους φιλελεύθερους. «Ξέρω ότι με θεωρεί έναν επικίνδυνο αντιδραστικό. Κι εγώ δεν τον παίρνω πολύ στα σοβαρά», είχε πει ο Άρθουρ Σλέσινγκερ, βραβευμένος ιστορικός που είχε αντιταχθεί σθεναρά στον πόλεμο του Ιράκ.

Αν και ιδεολογικά μαχητικός, ο Ζιν περιγράφεται ως ένας προσηνής άνθρωπος και γοητευτικός ομιλητής. Οι σταρ Ματ Ντέιμον και Μπεν Άφλεκ δεν ήταν μόνο οικογενειακοί του φίλοι αλλά και πιστοί θαυμαστές του. Σε μια σκηνή της ταινίας «Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ», το σενάριο της οποίας είχαν γράψει οι δύο ηθοποιοί, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ντέιμον καλεί τον ψυχολόγο του να διαβάσει το μπεστ σέλερ του Ζιν: «Αυτό το βιβλίο θα σου δώσει μια κλωτσιά στον κώλο». Από το ίδιο βιβλίο εμπνεύστηκε το «αφεντικό» Μπρους Σπρίνγκστιν τον δίσκο του «Νebrasca».

Ο ίδιος ο Ζιν είχε γνωρίσει την «πλευρά των ηττημένων» που περιγράφει στο πιο γνωστό βιβλίο του. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια φτωχογειτονιά του Μπρούκλιν το 1922 από μετανάστες γονείς εβραϊκής καταγωγής. Μαθητής ακόμη διάβασε- και λάτρεψε- τα βιβλία του Καρόλου Ντίκενς χάρη στα κουπόνια που μάζευε από την εφημερίδα «Νew Υork Ρost» ο πατέρας του. Στα 17 του χρόνια ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μιας παρέας νεαρών κομμουνιστών από τη γειτονιά του να συμμετάσχει σε μια διαδήλωση στην Τάιμς Σκουέαρ. «Ξαφνικά άκουσα σειρήνες και είδα έφιππους αστυνομικούς να πέφτουν με ορμή και να χτυπούν το πλήθος», είχε διηγηθεί σε μια συνέντευξή του. «Χτύπησαν και μένα και λιποθύμησα. Όταν συνήλθα αργότερα, η Τάιμς Σκουέαρ ήταν και πάλι ήσυχη σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Ήταν ένα συγκλονιστικό μάθημα για μένα».

parking απο γυναικα

το ολον συμπαν οπως το ξερουμε μεχρι σημερα

- Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν

Μικρή ιστοριογραφική αναφορά

Το έργο ολοκληρώθηκε το 1907. Εκτέθηκε για πρώτη φορά σε μια έκθεση που οργάνωσε ο Salmon το 1916, για την οποία απέκτησε και τον τελικό του τίτλο “Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν”, ο οποίος διατύπωνε κομψά το θέμα του πορνείου με μια αμφίβολη αναφορά στους οίκους ανοχής της οδού Αβινιόν στη Βαρκελώνη. Ο Πικάσο δεν γοητεύτηκε ιδιαίτερα από τον τίτλο για την έκθεση και συνέχισε να το αποκαλεί mon bordel — το μπορντέλο μου. Μέχρι τότε οι αναφορές στο έργο είναι σποραδικές και πολύ περιορισμένες, παρά το γεγονός ότι το έργο απασχόλησε τον Πικάσο για ένα τόσο μεγάλο διάστημα και θα μπορούσε να ήταν αντικείμενο στις γενικότερες και συχνότατες συζητήσεις των ανθρώπων που σύχναζαν στο εργαστήριο του Πικάσο, το Bateau-Lavoir, που ήταν και πολλοί και ιδιαίτερα ομιλητικοί για τέτοιου είδους θέματα.

Η ιστορική Δίκη των Πιθήκων

Αποτέλεσε σημείο καμπής για την αποδοχή της δαρβινικής θεωρίας
της Εξέλιξης των Ειδών, στην Αμερική
85 χρόνια πριν
Επιμέλεια: Στεφανος Xελιδονης

Η Δίκη των Πιθήκων, όπως έμεινε γνωστή στην Ιστορία («Η Πολιτεία του Τενεσί κατά του Τζον Τόμας Σκόουπς»), έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 1925, στο Ντέιτον του Τενεσί. Η δίκη αποτέλεσε σημείο καμπής στις ΗΠΑ για τη θεωρία της Εξέλιξης, καθώς ο καθηγητής γυμνασίου Σκόουπς δικάστηκε επειδή παρέβη νόμο της Πολιτείας του Τενεσί διότι δίδαξε στους μαθητές του τον Δαρβίνο. Η Αμερικανική Ενωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες σκόπιμα ζήτησε από τον Σκόουπς να παραβεί τον νόμο Μπάτλερ, ο οποίος απαγόρευε τη διδασκαλία της δαρβινικής εξέλιξης στα σχολεία του Τενεσί, και επέμενε στην κατά γράμμα ερμηνεία των Γραφών. Ο ίδιος ο Σκόουπς είχε παροτρύνει τους μαθητές του να καταθέσουν εναντίον του, ώστε να οδηγηθεί σε δίκη. Οι νομικές ομάδες της δίωξης και της υπεράσπισης αποτελούνταν από διάσημους δικηγόρους. Ο Σκόουπς κρίθηκε ένοχος και του επεβλήθη πρόστιμο 100 δολαρίων. Οι δικηγόροι του Σκόουπς υπέβαλαν έφεση, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι ο νόμος ήταν αντισυνταγματικός καθώς ευνοούσε μία συγκεκριμένη θρησκευτική ομάδα. Η έφεση απορρίφθηκε, όπως όμως και το πρόστιμο των 100 δολαρίων λόγω μιας νομικής λεπτομέρειας, και εκεί έληξε η Δίκη των Πιθήκων.